Mijają powoli kolejne wakacje… kolejne, cudowne wakacje. Mijają i zostawiają słodkie wspomnienia. Zostawiają pogrążoną we śnie tę zestresowaną i znerwicowaną część mnie, niestety tylko na chwilę. Bo jeszcze trzy tygodnie i stres zacznie się od nowa. Ale póki, co odprężam się sennie, w puszystej pościeli z ulubioną książką,czując pod palcami miękką kocią sierść. A moje usta same się uśmiechają, mimo, że tęsknią do Ciebie, wiedzą, że jeszcze kilka chwil i znów będziesz przy mnie.
Ni jałowca, ni pagórka w zieleni,
Ni też zbocza ubranego we wrzos.
Barwa śmierci spowiła w swe szaty
łoże podmokłego mchu ...
Pierwszy dzień jesieni... już nadszedł. Mabon, to umieranie. Umieranie świata, który znów odrodzi się, w odpowiednim czasie. Umierają drzewa i kwiaty... a świat pogrąża się ciemności. A mimo to, że coraz ciemniej i szarzej za dnia, mimo, że coraz smutniej za oknem, to świat pięknieje, jak na tę porę roku przystało.
Na zewnątrz coraz zimniej, a w sercu cieplutko. Bo jest ktoś, kto będzie spędzał ze mną te wszystkie deszczowe wieczory. Ktoś, kto będzie mnie zabierał na jesienne spacery. Ktoś, kto będzie pił ze mną kawę w przytulnej kawiarence i godzianami rozmawiał ze mną. Ktoś taki, kogo kocham całym swoim serduszkiem.
Kocham Cię wciąż i wciąż, ciągle od nowa i ciągle więcej i mocniej. Za każdym razem kiedy na mnie patrzysz zawstydzam się i ciągle więcej i mocniej. Za każdym razem kiedy czuję Twoją dłoń w swojej przeżywam od nowa dotyk Twojej ciepłej skóry. I kiedy tulisz mnie do siebie, kiedy odgarniasz włosy z mojej twarzy i kiedy śpiewasz ... kocham Cię wciąż i wciąż i ciągle od nowa i ciągle mocniej.
... I na oblicze
Chwilami spływał
Błysk światła
Jaśniejszy niż dawniej,
Jednak wciąż blady
Jak promień księżyca ...
To uśmiech sprawia, że jaśnieje nagle wszystko. Wszystko wokół, zaczynając od ciemnej nocy.
Jak morze wzburzone,
Gdy wicher nadciągna
Jak szum fali sunącej
Słyszałem westchnienie,
Przeczucie dnia
Pośród Hadesowej nocy,
Stłumione, tajemne
I pełne zdumienia.
Nie czas nam jeszcze odchodzić, choć jedno życie przy wieczności, to tylko chwila. Dla nas to długo. Nasz czas zatrzymał się już dawno. Nasze dusze zawsze będą młode i piękne.
Błądzę krok w krok idąc przy Tobie. Błądzę za dnia, kiedy widzę drogę i błądzę w ciemnościach. Przy Tobie odpływam w naszą bajkę. Ważne jest tylko, by resztką świadomych zmysłów wyłapać zapach i melodię kolejnych dni.
Słyszę cykanie świerszczy, czuję zapach skoszonej trawy pomieszany z zapachem kawy. Ale to wszystko tylko na zewnątrz, bo gdy zamknę oczy czuję zapach Twoich włosów i słyszę Twój głos... czuję jak mnie obejmujesz. I znów błądzę, znów odpływam...